Μεγάλες εταιρείες: υπάρχει ακόμη χώρος για επιχειρηματικότητα;

Ή μήπως ένα σύστημα που βασίζεται σε διαδικασίες και μπόνους καθιστά τις εταιρείες προβλέψιμες, λιγότερο καινοτόμες και εύθραυστες;

Τα χρόνια διαρκώς αυξανόμενης ζήτησης σε συνδυασμό με μια λογική που έχει ανταμείψει την ικανότητα δημιουργίας αυξανόμενων κερδών μπορεί να έχουν αποδυναμώσει τις εταιρείες στη ρίζα. Μεγάλες ομάδες φαίνεται να είναι απρόθυμες να αναλάβουν κινδύνους και να πειραματιστούν, διατρέχοντας τον κίνδυνο να γίνουν λιγότερο αντιδραστικές και λιγότερο ευέλικτες σε εξωγενείς αλλαγές. Για πάρα πολύ καιρό έχουμε επικεντρωθεί στις διαδικασίες και την αποτελεσματικότητα παρά στη δημιουργία μακροπρόθεσμης αξίας, επομένως ευνοούμε μια βραχυπρόθεσμη προσέγγιση, με την κραυγή "Δεν υπάρχει βεβαιότητα για το αύριο"ενώθηκε με το άλλο δόγμα "Πάντα το κάναμε με αυτόν τον τρόπο."Φαίνεται σχεδόν ότι οι διευθυντικές ομάδες αναφοράς του βιομηχανικού κόσμου έχουν γίνει κύριοι στην τέχνη της εσωτερικής πολιτικής, στην προστασία της δικής τους θέσης και των πιστών τους.

Και μετά δεν είδαν την κρίση ζήτησης να έρχεται: πρώτα η περίπτωση του ποδηλάτου, μετά των μοτοσικλετών και τέλος ο κόσμος των αυτοκινήτων. Για να μην αναφέρουμε τη μόδα. Σε πολλές περιπτώσεις, έχει υιοθετηθεί - και εξακολουθεί να ισχύει - ένα επιχειρηματικό μοντέλο που περιλαμβάνει πλεονάζουσα παραγωγή, για την επίτευξη οικονομιών κλίμακας και την εξοικονόμηση κόστους, αλλά προκαλεί έκρηξη όγκων και αποθεμάτων. Η ευθυγράμμιση μεταξύ προσφοράς και ζήτησης είναι πάντα μεγάλη άγνωστη για όλους τους τομείς. Ωστόσο, οι εταιρείες, εκτός από την υιοθέτηση ενός επιχειρηματικού μοντέλου όπως αυτό που περιγράφεται παραπάνω, έχουν συχνά καθορίσει την πρόβλεψη της ζήτησης με βάση τις τάσεις του παρελθόντος ή υπερεκτίμησαν την αναμενόμενη αξία της αγοράς χωρίς να αξιολογήσουν το πραγματικό τεχνολογικό πλαίσιο και το πλαίσιο των υποδομών.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: είναι δυνατόν οι διευθυντικές γραμμές να μην είδαν τα προκαταρκτικά σημάδια; Στην πραγματικότητα, τα μοντέλα των προηγούμενων ετών επαναλήφθηκαν αντί να διερευνηθεί η δυνατότητα υιοθέτησης επιχειρηματικών μοντέλων ικανών να ανταποκριθούν στις αναδυόμενες ανάγκες διαφορετικών ομάδων πελατών. Ακόμα κι αν είχε πραγματοποιηθεί η κριτική ανάγνωση του πλαισίου, δεν επήλθε συγκεκριμένη αλλαγή. Ποια είναι λοιπόν η ώθηση για αλλαγή; Πάνω από όλα όμως σε ποιους τομείς θέλεις να αλλάξεις, τι ψάχνεις;Ο κόσμος του ανθρώπινου δυναμικού είναι "γυμνός" μπροστά στους μετασχηματισμούς που φαίνονται απαραίτητοι σε οργανωτικά μοντέλα, όπως η δημιουργία δομών προσανατολισμένων στην ομαδική εργασία, με εγκάρσιο χαρακτήρα που εξορθολογίζει τα πυραμιδικά συστήματα και με μηχανισμούς που ανταμείβουν την καινοτομία και τον κίνδυνο ακόμη και σε περίπτωση αποτυχίας. Με άλλα λόγια, η ανάπτυξη μιας γενικευμένης και διαδεδομένης στάσης της επιχειρηματικότητας μεταξύ των λειτουργιών ανεξάρτητα από το επίπεδο ταξινόμησης των πόρων. Η υπερβολική προσκόλληση στις διαδικασίες αποκρυσταλλώνει την καινοτομία και γίνεται άλλοθι για να μην πάρεις το ρίσκο να αλλάξεις.

Οι εταιρείες που έχουν τις μεγαλύτερες πιθανότητες να αντιμετωπίσουν ένα πλαίσιο που κυριαρχείται από αβεβαιότητα και συνεχώς μεταβάλλεται είναι εκείνες που μπορούν να γίνουν εκπρόσωποι αυτής της έννοιας της ευρείας επιχειρηματικότητας, όπου κάθε μέλος συνεργάζεται στη λειτουργία του συστήματος. Η έννοια της συνεργασίας πρέπει να γίνει κατανοητή με τρόπο που να υπονοεί σκέψη για την επιτυχία της εταιρείας καθώς και για τη δική του καριέρα, με τάση να καθοδηγεί την ανταγωνιστική ανάπτυξη της εταιρείας σε μικροεπίπεδο. Η επαγγελματική πρόκληση είναι ανοιχτή!